Fotografia cyfrowa - część 6

Czy robić zdjęcia pojedynczo, czy w trybie seryjnym?

Tryb zdjęć seryjnych oznacza ni mniej, ni więcej, że aparat robi zdjęcia tak długo, jak długo wciśnięty jest wyzwalacz (z reguły tak to wygląda, gdyż niektóre modele aparatów ograniczone są przez wielkość pamięci podręcznej, lub czasowo). To, ile zdjęć na sekundę wykonamy, zależy w dużej mierze od klasy sprzętu. Aparatem kieszonkowym za kilkaset złotych wykonamy jedno, może dwa takie zdjęcia. Tańsze lustrzanki robią od trzech do pięciu zdjęć na sekundę, natomiast w przypadku droższych lustrzanek, wartości te dochodzą obecnie do siedmiu zdjęć na sekundę. Przy takich prędkościach warto korzystać z wizjera optycznego a nie z ekranu podglądu, gdyż aparat może chcieć po każdym zrobionym zdjęciu zaprezentować nam podgląd, co drastycznie spowalnia cały proces i oczywiście mija się z celem wykonywania zdjęć seryjnych.
Kiedy stosować tryb seryjny? Wszędzie tam, gdzie coś szybko się zmienia, czyli na pewno przy fotografowaniu imprez sportowych i dzikiej przyrody. Z ogromnej liczby wykonanych ujęć na pewno uda Ci się wyłuskać później kilkanaście tych najlepszych.

Na przykład w czasie fotografowania Air Show w Rybniku w zeszłym roku, wykonałem ponad 500 zdjęć w ciągu 20 minut. Nawet taka liczba nie jest imponująca, niemniej jednak pozwoliła na wyciągnięcie pewnej liczby fajnych fotografii, z których część można obejrzeć w Galerii na portalu. Innym dobrym zastosowaniem trybu seryjnego jest wykonywanie portretów – można dzięki niemu wybrać najładniejszy wyraz twarzy, która przecież ciągle się zmienia.
Sposób uruchomienia trybu zdjęć seryjnych może być inny w każdym aparacie. Aparaty kieszonkowe, o ile w ogóle oferują taką możliwość, mogą mieć tą opcję dostępną z poziomu menu. Lustrzanki z reguły posiadają osobny przycisk włączający tryb seryjny, niezależnie jednak od modelu, przyjęło oznaczać się go serią nachodzących na siebie prostokątów.

Co to są tryby manualne?
Zapewne nie raz zastanawiałaś się, co oznaczają tryby P, A, S i M na pokrętle aparatu, znajdujące się we wszystkich lustrzankach i co lepszych kompaktach. W przypadku pierwszych trzech literek jest to coś pośredniego między trybami sceny a trybem całkowicie ręcznym, natomiast literka M, no cóż – to już „jazda bez trzymanki”. Poniżej krótki opis:
P (tryb programu). Tryb programu tak naprawdę przypomina nieco automat; aparat sam dobiera przysłonę i czas migawki, praktycznie za każdym razem dając odpowiednio naświetlone zdjęcie. Różnica polega na tym, że na pewne opcje można wpłynąć samemu — jak balans bieli, ISO, tryb seryjny i, co najbardziej przydatne, uruchomienie lub zablokowanie lampy błyskowej.
S (tryb preselekcji migawki). Bardzo przydatny tryb półautomatyczny. Wystarczy wyregulować czas migawki, zwykle przekręcając pokrętło (w lustrzance) lub wciskając strzałki (w aparacie kompaktowym) — ale robiąc to, aparat pomaga Ci automatycznie dostrajając przysłonę w celu kompensacji zmiany czasu migawki. W ten sposób nie musisz się martwić, że zdjęcie zostanie szaleńczo naświetlone. Przykłady zastosowań dużego i małego czasu migawki poniżej (po najechaniu myszką na zdjęcie, pojawi się opis).

A (tryb preselekcji przysłony). Odwrotność. Regulujesz parametr przysłony, a aparat sam zmienia szybkość migawki. Poniżej przykłady zastosowania małej i dużej przysłony.

M (tryb manualny). Zabawa dla ambitnych. W całkowicie ręcznym trybie aparat nie rekompensuje żadnej zmiany. Czas migawki i przysłonę można zmienić zupełnie niezależnie, co może doprowadzić do paskudnych naświetleń, a aparat po prostu wycofuje się ze wszystkiego. Nie próbuje nawet ostrzegać, że przy przysłonie f/22 i ekspozycji 1/500 sekundy zdjęcie w pomieszczeniu w nocy bez lampy błyskowej wyjdzie jak murzyn w kopalni węgla około północy.