Już jako mały chłopiec ujawnia swoje zdolności, chętnie rysuje  ojciec pokazuje prace syna swojemu znajomemu, wówczas wybitnemu malarzowi i rzeźbiarzowi florenckiemu ? Andrei Verrocchio, który nie może uwierzyć, że są to rysunki tak małego chłopca. 

W wieku siedemnastu lat rozpoczyna naukę w pracowni Andrei i bardzo szybko staje się jego ulubionym uczniem. Przez ponad sześć lat twórczość tego młodego artysty kształtuje się w pracowni Verrocchia, pod jego wpływem młody człowiek szybko formuje swój styl.  Już jako młody artysta zostaje przyjęty do słynnej akademii we Florencji, założonej przez Wawrzyńca Wspaniałego. Ale jego osobowość pełna elegancji, dowcipu jak również komizmu nie jest dobrze rozumiana przez miejscowe osobistości.

Dla młodego artysty liczy się przede wszystkim rzeczywistość, potrafi godzinami oglądać na ulicy ludzi i naturalne efekty świetlne. W swoich dziennikach pisze: ?Obserwuj na ulicach o zmierzchu, kiedy jest brzydka pogoda, twarze mężczyzn i kobiet: cóż za wdzięk i jakaż łagodność.? Zaobserwowane pomysły artysta później stosuje w swoich pracach.
W wieku trzydziestu lat opuszcza Florencję i udaje się do Mediolanu na dwór księcia Lodowica Sforzy. W tym czasie powstaje jego pierwsze znane malowidło.

Na mediolańskim dworze odgrywa wiele ról: jest malarzem, rzeźbiarzem, inżynierem wojskowym, architektem, a nawet projektuje stroje na różnego rodzaju festyny. W tym czasie okazuje się, że jest człowiekiem nadzwyczaj wszechstronnym, do dziś podziwianym nie tylko za swoje obrazy, ale też za osiągnięcia w dziedzinie nauk przyrodniczych, anatomii, matematyki oraz techniki.
Swoje notatki zapisuje wspak, czyli od prawej do lewej strony, co stanowi pewne trudności w ich odczytaniu.
W 1500 roku jedzie do Wenecji, gdzie pracuje  jako inżynier wojskowy, a niedługo po tym zostaje architektem i głównym inżynierem na dworze księcia Cesare Borgii.

Przez cały czas swojej twórczości poszukuje idealnego piękna: w człowieku, w jego duszy, a przede wszystkim w przyrodzie. Wiele czasu spędza również nad precyzyjnym pomiarem ludzkiego ciała. Swoje obliczenia umieszcza w kwadrat i koło. Próbuje też zrobić pierwszego na świecie człekopodobnego robota. Jednak spośród wszystkich sztuk najbardziej ceni sobie malarstwo. I choć maluje mało, to jego ukończone obrazy okazują się arcydziełami słynnymi na całym świecie. Prace jego są bardzo dokładne, każdy szczegół przemyślany, dlatego nad swoim dziełem pracuje czasami bardzo długo. Jego malarstwo  jest subtelne, pełne wdzięku, znakomicie operuje światłocieniem.
W 1516 roku zostaje przedstawiony królowi Francji Franciszkowi I. Między nimi nawiązuje się wzajemne zrozumienie i przyjaźń . Król proponuje malarzowi aby przyjechał do Francji. Sześćdziesięcioczteroletni artysta przyjmuje zaproszenie i zostaje nadwornym malarzem króla Francji. Na zasłużoną emeryturę dostaje od króla w prezencie  niewielki zamek Cloux  nie opodal Amboise, w którym spędza ostatnie lata swego życia.

Osłabiony, starzejący się, z lewą ręką sparaliżowaną na skutek wylewu, zajmuje się swoimi rękopisami. W jednym z dzienników pisze: ?Tak jak dobrze spędzony dzień przynosi miłe sny, tak dobrze spędzone życie przynosi lekką śmierć.?

Przeżywszy sześćdziesiąt siedem lat artysta wszechczasów umiera spokojnie 2 maja 1519 roku.

Pisali o nim:
"Uprzejmość i łagodność charakteru sprawiały, iż zawsze z łatwością podobał się innym, nadawał też wdzięk każdemu z jego czynów, każdemu z jego dzieł?.
/Stendhal/ 1817

?? to jedyny artysta, o którym można powiedzieć, że to czego dotknął przemieniał w wieczne piękno. Przekrój czaszki, źdźbło trawy, studium mięśnia... ? jego wrażliwość na linie, światło i porządek przemienia to wszystko w twórcze wartości życia.?
/Bernard Berenson/ 1896

?Rysował z takim zamiłowaniem i tak dobrze,że w tej doskonałości nikt go nie mógł prześcignąć.?
/Vasari/

?To właśnie ?. zawdzięczamy ? my wędrowcy ? te zachwycające pejzaże i obraz horyzontu, o jakim oczy tylko marzyć mogą.?
/Stendhal/ 1817

?Zawsze uważny, jeśli chodzi o naturę, bez przerwy szukający w niej wskazówek, nigdy nie naśladujący samego siebie, najbardziej światły spośród mistrzów, lecz również najbardziej naiwny.?
/Delacroix/ 1860

 ?Zazwyczaj dary niebios spływają na ludzi w sposób naturalny, a w sposób nad naturalny łączą się w jednym człowieku wraz z pięknem, wdziękiem i talentem, wybraniec takiego losu wydaje się niebiański, a inni zostają w tyle.?
/Vasari/