Jesteś przepracowana, smutna, rozdrażniona, codziennie wykonujesz te same czynności i masz już tego wszystkiego dosyć. Dzieci Cię nie słuchają, a mąż nie zwraca na Ciebie uwagi. Jesteś jak robot domowy, który rano idzie do pracy, potem odbiera dzieci, biegnie po zakupy, gotuje, sprząta, pierze, prasuje... aż spoglądasz na zegarek i okazuje się, że jest już północ. Biegniesz więc do łazienki i robisz się "na seksbombę", wchodzisz do sypialni i spoglądasz na chrapiącego mężczyznę swojego życia. Kładziesz się więc cichutko, aby go nie obudzić.

Opowiedz nam swoją historię. Piszcie na adres: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Pierwsza odpowiedź naszej czytelniczki:

SEN O PRAGNIENIU
Śniłam ...
Stałam pośrodku bukowego lasu...na leśnej polanie, skąpanej w srebrzystym blasku księżycowych promieni tańczyła dziewczyna.
Przymknąwszy oczy, wsłuchana w melodie pieśni płynącej gdzieś z bardzo odległych obszarów świadomości, tańczyła jakby nic nie istniało poza tą chwilą i tym tańcem.
W jej ruchach odbijała się tęsknota za czymś bardzo odległym i nieuchwytnym.
Miękkie ruchy bioder i rąk sprawiały, że wyglądała jakby płynęła otulona w ciemność nocy.
Długie włosy rozpuściła na wietrze i teraz okrywały całą jej postać puszystym płaszczem...
promienie księżyca odbijały się od gładkiej powierzchni wysokiego czoła, nadając rysom jej twarzy nierealny wygląd.
Jej taniec początkowo subtelny i delikatny zaczął nabierać mocy, jakby melodia słyszana w głębi duszy zmieniła się z delikatnej ballady w niespokojne bolero. Wirowała z szeroko rozłożonymi ramionami, niemalże nie dotykając stopami ziemi.
Miałam wrażenie, że też zaczynam słyszeć odległą pieśń i poczułam narastające pragnienie przyłączenia się do niej ...porzucenia wszystkiego bez żalu i pogrążenia się w niekończącym się tańcu. Gdy pomyślałam, że nie potrafię dłużej nad tym panować dziewczyna nagle przystanęła i otworzyła oczy. Oddychając głęboko popatrzyła wprost na mnie.
Stała i patrzyła.
Bez ruchu.
Bez uśmiechu.
Ze strączkami zlepionych od potu włosów przylepionych do policzka.
 Powoli wyciągnęła do mnie białą dłoń jakby przyzywając do siebie.
Czułam, że moja dusza walczy z obezwładniającą chęcią podążenia za nią i cichym szeptem przestrogi, by nie ulec jej magii.
Nie mogłam ruszyć z miejsca ani wypowiedzieć jednego bodaj słowa.... Wiedziałam, że gdy tylko to uczynię dziewczyna zniknie.
...  wtedy zrozumiałam. To byłam JA... Druga Ja... Moja ciemna strona duszy. Namiętna , dzika  i ...szalona.
Wiedziałam, że aby zachować zdrowe zmysły muszę ją teraz opuścić i nigdy więcej jej nie spotkać.
 Tylko czy to możliwe?

Komentarze

Gosia

0

 

 

Co dalej? to się mało kiedy kończy dobrze niestety.

Poniedziałek 18 Maj 2009, 09:45

Ayame

0

 

 

Zgadzam się, Gosiu - często jest tak, że później bywa ciężko.
Trzeba być świadomym konsekwencji, jeśli chce się w takie coś bawić. A z drugiej strony - kto w takich chwilach myśli o konsekwencjach?

Wtorek 19 Maj 2009, 10:50

Pokaż/Ukryj formularz Proszę o zalogowanie w celu komentowania artykułu!